ekranlar
az önce izlediğim bir videoda "tek ekranlı dönem" gibi bir şeyden bahsedildi. kastedilen, tüm bu akıllı telefonlarla beraber kendimizi içinde bulduğumuz, herkesin kendi ekranı başında yaşadığı bu dönemin hemen öncesi. hani televizyon başında olduğumuz, çocukların "ajans" izlediği, yeri geldiğinde büyüklerin akşam kuşağında "şirinler" izlediği o dönemler. bilgi/eğlence/ilgi kaynağının hane içinde tek oluşu, herkesin sanki köy pınarından su taşır gibi tek noktada buluşmasını sağlıyormuş, hiç fark etmemişim. senelerce anneannemle birlikte HBB'de hayvan belgeseli ve akşam ajansı öncesinde Yalan Rüzgarı izlerken aslında ortak bir noktada buluştuğumuzu hiç düşünmemiştim. şimdi herkesin kendi ekranı, kendi yayını, kendi podcasti, kendi dizisi, kendi içeriği var. sanki internetle birlikte herkes birbirine daha bağlanmış gibi görünse de hane içinde kopuş hiç olmadığı kadar büyük.