fasulye tanesi
dalgalara doğru atmak istiyorum kendimi, hiç yosun varmış, taşmış, balçıkmış demeden; sanki temiz çarşaflara serilirmişçesine, sanki kendimi sıkıp sıkıp beklediğim bi günün sonunda “sen iyi misin ya” diyen birinin kollarına yığılırmış gibi, öyle pat diye atıvermek istiyorum kendimi, büyük dalgalara. bu hissi her gün, her gece, bi cam kırığı gibi cebimde taşıyorum. bi kapama patı yaptım bi tutam sinirden, üstünü örttüm elim hiç oralara gitmesin diye. ne zaman yoklasam sanki dişlerimi şakaklarımdan çıkaracaklarmış gibi uzun uzun titriyorum, hemen çekiyorum elimi oradan. “bu yasanın değiştirilmesi dahi teklif edilemez” tarzı bi önlem almaya çalıştım; ama bi yanım her aklıselim kararımın temyizini istiyor gibi. ah yanım, güzel yanım, biricik kırık canım. her güne inatla uyanıp hiç bitmeyen bi bilek güreşinde yorgun düşüp yine uyuya kalacağız seninle. dalgalara doğru atmak istiyorum seni. hiç canı yanmış, küsmüş, toparlanacakmış demeden. sanki elime ütü basmışlarcasına, sanki çok yüksek bi yerde mahsur kalıp son bi iç çekilmesiyle nihayet yere ayak basmışım gibi, öyle bi silkinerek atıvermek istiyorum seni, büyük dalgalara. bu hissi her yaz, her kış, bi fasulye tanesi gibi cebimde taşıyorum.