yitik
o samanyolunda yıldızlar, gezegenler; o gezegenlerin üstünde dağlar, yarıklar, kraterler; o dağların eteğinde kayalar, kumlar, çakıllar; o kayaların dibinde bitmiş yapraklar, yosunlar; o yaprakların gölgesinde uyuyan karıncalar, keneler, tırtıllar; o karıncaların yuvalarına taşıdığı nohutlar, şekerler, pirinçler; o nohutların çürüğü, küfü, tozu; o çürüklere sarılan mantarlar, kurtlar, solucanlar; o mantarların altında eriyip duran gövdelerimiz, esvabımız, hayallerimiz; o gövdelerimizin içinde sönmüş kalplerimiz, nefesimiz, ciğerimiz; o kalplerimizden doğacak işte yepyeni bir endişe, sevgilim, hiçbir evladın inkar edemeyeceği bir korkuyla sevdiğini sanacak bizi ve biz, tüm hıncımızla onu boğmaya çalışacağız toprağın altında. o, bize inat, samanyolunun bir köşesinde, tüm korkusuyla yapayalnız göğüsleyecek evrenin dört rüzgarını. onu sevemediğimizdendir ki o da onu sevemeyen her şeyde bulacak izlerimizi. anladın mı şimdi endişemi, sevdiceğim? keşke o kalbine beni sığdırabilseydin; yitip gitmezdi o zaman bu çocuk.